Nieuws

Bericht over Jean Vanier

Jean Vanier, 90 jaar oud​, stichter van ​​de Ark​-gemeenschappen​ ​en van Geloof en Licht, ​is sinds enige tijd ziek. Hij heeft meerdere gezondheidsklachten die maken dat hij de laatste tijd regelmatig in het ziekenhuis werd opgenomen. Momenteel is hij herstellende van de griep. Hij heeft nu een tijdelijk appartement in Parijs dat beschikbaar gesteld werd door Ark Internationaal. Hij ontvangt verzorging en ondersteuning van een aantal goede vrienden vanuit de gemeenschap.

Enkele dagen terug heeft hij geschreven:

“Heel graag wil ik bij jullie zijn, in jullie gedachten en in jullie hart. Ik zal zeker hulp nodig hebben in de moeilijke tijden die komen gaan, maar ik zal alles met blijdschap aannemen. Ik zend jullie allen mijn liefde en blijf met jullie in gemeenschap verbonden.”

We houden jullie op de hoogte indien er zich verder ontwikkelingen voordoen.

Graag jullie gebed.

<>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <><

Onze vriend Angelo

Dit is Angelo. Hij is lid van de G&L-gemeenschap “Zonnestralen” in Conselve, Noord Italië. Hij was in Leeds in 2013 tijdens de Internationale Vergadering van Geloof en Licht. Angelo maakte toen namens zijn provincie deel uit van de Italiaanse delegatie. Hij was ook in Rome op bezoek bij Paus Franciscus in 2016 bij gelegenheid van het Jubileumjaar voor Mensen met een Beperking.

Angelo, 42 jaar oud, stierf in de nacht van 12 op13 september, samen met zijn oude moeder Rosa, 86 jaar oud, ten gevolge van een brand die in hun huis was uitgebroken. Angelo had zichzelf kunnen redden door gewoon naar buiten te rennen. In plaats daarvan riep hij vanuit het open raam luidkeels om hulp en ging vervolgens weer terug naar de slaapkamer van zijn moeder, die intussen al bewusteloos was geraakt door de heftige rookontwikkeling. Angelo ging naast haar liggen en nam haar in zijn armen, wachtend op hulp. Zo werden ze samen gevonden, in elkaars armen.

In augustus had hij nog tegen zijn vrienden gezegd dat hij niet kon leven zonder zijn moeder.

Hij liet haar nooit alleen ergens naar toe gaan maar vergezelde haar altijd. Hij gaf haar al zijn liefde in retour voor de liefde die hij al die jaren van haar had mogen ontvangen.

Paus Franciscus stuurde bij de begrafenis een persoonlijk woordje van troost, vergezeld van zijn pauselijke zegen.

<>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <><

Themaweekend in Helvoirt
Verslag van Hille Sombroek

Samen met Truus, Irene en Joke kwamen we na enige vertraging aan in Helvoirt. Daar kregen we al gelijk het nare bericht te horen van Peter, de man van Corinne, dat hij een heel zwaar hartinfarct had gehad. Dat drukte toch wel de vreugde, zo’n ingrijpend bericht.

Het weekend begon met een samenkomst in de H. Hartzaal waar het thema werd verteld. Het zou dit weekend gaan over Jona. Na een mooie inleiding was er vervolgens om 9.00 uur nog een  avondgebed in de kapel, verzorgd door de Hartsvrienden, met mooie Maria liedjes en mooie gedichten, heel sfeervol. We hebben tot slot nog even gezellig bij elkaar gezeten met een wijntje.

De volgende ochtend werden we gewekt door Hetty en Ellen met zang en muziek. Om 8.00 uur was de Eucharistieviering. Na het ontbijt kwamen we bij elkaar in de zaal waar het thema verder werd uitgewerkt. Daarna gingen we in kleine groepjes aan het werk. Alles zat heel goed in elkaar, met maar twee vragen, voldoende rust en tijd om na te denken, er kwam heel veel uit. Onze kernleden weten toch wel heel veel weten over het geloof, dat valt toch wel op, mits je de tijd neemt om naar ze te luisteren en even door te vragen. Het was eigenlijk een hele bijzondere sfeer.

Zaterdagmiddag kon je een wandeling maken of andere activiteiten. Daarna zijn we weer doorgegaan in de groepjes, eigenlijk werd het steeds leuker. Ik heb me geen keer verveeld.

Martine kwam die middag ook en ze nam Liz mee, een Engelse mevrouw van Geloof en Licht. Zij is coördinator van Engeland en Wales, een hele leuke boeiende vrouw. Ze was onder indruk van onze groep. 

Na het avondgebed was de feestavond.  Dat werd een topper. We deden een spel met een laken met daarin de pop Jonas erin; en terwijl we een lied van Jona zongen werd telkens bij het “Eén, twee, drie!” de pop uit het laken gegooid, en wie de pop ving moest het dan overnemen. Het was heel gezellig en ontspannen.

Zondagmorgen weer een ochtendgebed met natuurlijk weer de prachtige zang van het kleine koortje. Het enige puntje wat ik moeilijk vond: er waren heel veel nieuwe liedjes, en we hebben ze eigenlijk niet één keer geoefend of doorgenomen. Maar de heilige Geest redt dat altijd.

Na het ontbijt kon je alvast de kamers een beetje opruimen en vervolgens weer in de groepjes. Aan het begin van het weekend dacht ik: “Nou ja Jona.” Maar naarmate het weekend vorderde bleek eigenlijk hoe boeiend deze tweeënhalve bladzijden in de bijbel zijn en wat ze met ons kunnen doen als je er dieper op ingaat. Ik vond het geweldig!

Het laatste deel van het programma was een interview en dat was grandioos: een rollenspel waar iedereen aan mee kon doen. Er was een interviewer die vragen stelde en als je antwoord wilde geven in de naam van Jona kreeg je de sjaal van Jona om, of je kreeg de kapiteinspet op wanneer je als kapitein iets wilde antwoorden; of de kroon van de koning of de witte sjaal van God de Vader. Geweldig hoe iedereen meedeed.

Daarna was nog een schitterende Heilige Mis met persoonlijke zending en een schattig cadeautje: een visje met daarin de letters Jezus aan een sleutelhanger. Echt Geloof en Licht, die leuke kleine dingetjes. Na het Gemeenschapslied gingen we weer op huis aan.

En o ja, Sam en Bert zou ik bijna vergeten, die waren er ook uit Luxemburg. Dat zijn toch echt mensen die zo de ziel en het hart hebben van Geloof en Licht. Die horen erbij natuurlijk.

Het was een heerlijk, ontspannen, vrolijk weekend maar ook met heel veel diepgang. Ook hoe het georganiseerd was allemaal. Ik vond het bijzonder: top!

<>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <><

Nieuwe Internationale Coördinator van G&L

Tijdens de Internationale Vergadering van Geloof en Licht in juli van dit jaar in Libanon heeft Ghislain du Chénè zijn taak overgedragen aan Raúl Izquierda García.
Wij kennen Raúl natuurlijk al lang, want hij was voorafgaand aan deze nieuwe functie al coördinator van onze provincie.

Met volle kracht vooruit, Raúl!

<>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <>< <><

Libanon – In de voetstappen van Jezus
Verslag van Martine Bleij 

Van 6 tot 14 juli j.l. mocht ik, samen met Astrid en Heidi uit Oostenrijk, onze provincie vertegenwoordigen bij de internationale bijeenkomst van Geloof en Licht in Fatqa (Libanon). Van tevoren wist ik niet goed wat ik ervan moest verwachten: hoeveel mensen komen er, wat gaan we allemaal doen, met wie deel ik een kamer, ben ik de jongste, de oudste of ergens tussenin? Ik liet het allemaal maar op me af komen.

Ik vloog eerst van Amsterdam naar Frankfurt en van daaruit door naar Beiroet. Op het vliegveld van Frankfurt zag ik uit mijn ooghoek plots iets bekends. Een dame had het speldje van Geloof en Licht op! We raakten in gesprek en al pratend zagen we plotseling dat er veel meer mensen waren met een speldje of sjaal van de gemeenschap. Tijdens de vlucht van Frankfurt naar Beiroet werd er heel wat gegroet, gezwaaid en (bij)gekletst.

Tijdens de openingsceremonie werden alle Provincies op het podium geroepen en welkom geheten. We waren met 219 mensen, uit 52 verschillende landen. In totaal 53 provincies!

Op zondag gingen we met bussen naar een heel grote kerk voor de heilige mis. Alle gemeenschappen van Libanon waren daarbij aanwezig. Iedereen in een wit shirt en met de kleurige sjaal van de gemeenschap. Het was een prachtig gezicht! De mis was in het Arabisch en alles werd gezongen. Ik verstond er geen woord van, maar het was een heel mooie ervaring. Daarna hadden de Libanese gemeenschappen een gezellig middag voorbereid, met een heerlijke lunch en veel muziek.

Maandag en dinsdag stonden in het teken van de verkiezingen. Toen de verkiezingen achter de rug waren, was het Libanese fiesta. Iedereen had iets lekkers te eten of drinken meegenomen uit zijn eigen land. Al dat lekkere eten werd op lange tafels gezet. Uiteraard was er ook veel Libanees eten en live muziek. Iedereen danste, at en praatte gezellig met elkaar. In nationaal kostuum, uiteraard. Het was echt een feestje!    

Elke ochtend was er een ochtendgebed en je kon kiezen naar welke stijl ochtendgebed je wilde; Taize, gebed in stilte, meditatie of eucharistieviering. Na het ontbijt was er ook altijd nog een kort gebed, elke dag door een andere kerk voorbereid: Protestants, Orthodox, Anglicaans en Katholiek. 

Tussendoor hadden we, net als wij altijd doen, samenkomst in kleine groepjes. De organisatie had er expres voor gezorgd dat er geen mensen uit hetzelfde land samen in een groepje zou zitten. In ons groepje bijvoorbeeld zat iemand uit Noorwegen, Estland. Engeland, de Filipijnen, Amerika, Canada en ik uit Nederland. Het was heel leuk om te horen hoe ze in andere landen de bijeenkomsten doen.

Er is in die week zoveel gebeurd dat het onmogelijk is om in een verhaaltje samen te vatten. Al met al heb ik een heerlijke week gehad en hoop ik dat ik ooit nog eens de kans krijg om dit mee te maken. Het was geweldig!